دوستی مثلی می زد از مردمانی در سرزمین آفریقا این دوست خوب من میگفت :روزگاری عده ای از انسانها در سواحل جنوبی آفریقا  زندگي مي کرده اند که دچار کوتاهی قد شدید بوده و از همین روی دنیا را نیز از منظر خود تفسیر می نمودند مثلا وقتی  میگفتند جنگل منظورشان همان علفزار و یا چیزی شبیه به آن بود و جالب تر اینکه وقتی از آنها میخواستی اعداد را برایتان بشمارند... اینگونه می شمردند:
يک.....دو....سه.....خیلی
  حال اين شده حکايت بعضي از جماعتي که در عين بي اخلاقي خود را و کارهاي ناپسند خود را در پس پرده و نقاب اخلاق پنهان ميدارند و چون قد فهم و استدلالشان کوته است و فکرشان را حقارتهاي ريز و درشت کور کرده از بکار بردن هر گونه درشتي و کژ فهمي در پستو و کنج ذهن ناتوانشان ابايي ندارند.و تازه با کنایه نویس های ناشیانه سعی در پنهان نمودن چهره زشت رفتارشان دارند.چه برف زمستانی نیز تاب روی سیاه پلیدیهای این جماعت را برای زمانی بلند ندارد و امروز بهاری است آفتابی.....
  بماند این حکایت تا روزگاری نو پاسخی نو تر به ایشان دهد.چه این دنیا اگر هیچ نباشد آیینه ای است که پاسخ هر پلیدی را با پلیدی خواهد داد ...ما می نشینیم و نظاره گر پاسخ طبیعت به این گنگ ذهنان خواهیم ماند.
  از همه دوستان به خاطر اين نوشته پوزش مي خواهم چرا که اين را براي نامردمان دژم انديش نوشتم تا پس از اين همه لجن پراکني با اين پاسخ عقده هاشان را فرو خوابانند.و البته با اين حکایات سیه روی شود هر که در او غش باشد .