امسال اولین نوروز مشترک من و آقای همسر در خانه خودمان بود، بدون دلیل هیچ برنامه ریزی برای مسافرت نکردیم و ماندیم تهران سرتاسر عید را، دوستی لطف کرد 20 تایی فیلم بهمان داد کارمان شد فیلم دیدن و کمی هم خاله بازی _ بخوانید عید دیدنی _ خلاصه خیلی خوش گذشت و خاطره خوبی بود، اما در مورد آرزوهایمان نه حرف زدیم و من هم اصلا به چیزی به اسم آرزو فکر نکردم شاید چون همیشه آرزو برای چیز دست نیافتی بود و دلم می خواست به چیزهایی فکر کنم که با تلاش در آخر سال به دست می آیند، بنابراین بهتر است بگویم اینها آروزهایی هستند که می خواهم، تلاش می کنم و امیدوارم در انتهای سال 86 به دست آمده باشند.

1- بالاخره بعد از دو سال که از دانشجویی گذشته دو واحد تبصره مانده در دانشگاه را به سرانجام برسانم و مدرکی را که به آن چله افتاده بگیرم

2- بتوانم زبان انگلیسی را بعد از سال ها تکمیل کنم و از این واماندگی در این مورد رها شوم _ تقریبا نزدیک به سه سال است که جسته و گریخته زبان می خوانم _ در این مورد دعا کنید

3- اگر توونستم کارهای فارغ التحصیلی مدرکم رو در سه ماهه اول سال به سرانجام برسونم برم سراغ درس خووندم برای کارشناسی ارشد

4- به حق مسلموون بدون جنگ برسیم و از این وضعیت بد سیاسی بیرون بیایم

5- یه آرزویی که آروم تووی دلم دارم و باید تا اسفند ماه من و آقای همسر به اون برسیم وگرنه برنامه ریزی های زندگی به هم می ریزه

گیتی، صدف، یاسر هدایتی، نیا نامداری و صبا آذر پیک را دعوت می کنم تا آرزوهاشون رو بگن